4 yıl önce soğuk bir kış gününde Karacasu’nun bir dağında tanıştım Fundayla. O soğuk günde etrafını ısıtan bir enerji yayıyordu. Diğer arkadaşlarımın ne zaman tanıştıklarını bilmiyorum ama aynı duyguları biliyorum ki onlarda yaşamışıtır ilk tanıştıklarında. O andan Afyon Şuhut'ta son yolculuğunda beraber yaptığımız yürüyüşe kadar acı ve tatlı birçok anı beraber paylaştık. Kimi zaman güldük, kimi zaman birbirimizi ıslattık, kimi zaman hüzünlendik. ama birbirimizi hiç kırmadık. Nasıl kırılabilir ki öyle birisi. İnsan dostlarının, arkadaşlarının değerini kaybettikten sonra daha çok anlıyor. Şu an içimde hissettiğimiz bu yalnızlığımız doruk noktasında.geceleri uyumakta zorlanıyoruz. bizi neden bırakıp gittin deli kız. Kendine dikkat etmen gerekliydi diyen doktorlarını neden dinlemedin. Bizi yalnız bırakmaya hakkın var mıydı? Geride kalan arkadaşlarının sana hiç mi ihtiyacı yoktu.

Seni hiç unutmayacağız.o güzel bakışını, can dostluğunu, sürekli sosyal olmanı. Buna söz veriyoruz. Bir sözde geride bıraktığın ailene. Ben ve arkadaşlarım ailenin oğlu, kızı, abisi, ablası olacağız. Bize ihtiyaç duyulduğunda her zaman yanlarında olacağız. Bizi oralarda bekle. Elbet birgün buluşup öteki dünyada doğa dostlarını tekrar bir araya getireceğiz. Tahsin hocam ve  senin önderliğinde. Ne de olsa zamansız bırakıp gittiniz bizi.

Elveda diyemiyoruz sana. Çünkü kalbimizden hiç çıkmayacaksın. Yaşadığın o kötü olayla değil de seni her zaman cıvıl cıvıl olmanla, güzel gülüşünle ve sıcaklığınla hatırlayacağız. Sende bizleri unutma. Unutma ki burada senin için yüreği heyecanla çarpan arkadaşların, dostların var.

SENİ ÇOK SEVİYORUZ. VE HER ZAMAN SEVECEĞİZ.

Teoman OĞUZLU
Eksikliğini Çok Hissedecek Arkadaşın